ทำไมบางคนถึงอยู่โดยไม่มีความรักไม่ได้?

ทำไมบางคนถึงต้องไขว่คว้าหาความรักตลอดเวลา?

ไม่เข้าใจเลย

ทั้งๆที่ความจริงแล้ว...

ความรัก...เป็นสิ่งที่เราทุกคนต้องรอคอยจนกว่าจะได้พบ

ไม่ใช่...ไขว่คว้า เพื่อให้ได้มา

ถ้าอยากได้ความรักที่เรียกได้ว่าเป็น "ของจริง" เราต้องรอคอยให้ความรักเดินทางมาหาเรา และเปิดรับความรักด้วยตัวตนที่แท้จริงของเรา จะพูดอีกอย่างให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือ "เอาความจริงใจแลกความจริงใจ" และถึงจะได้ความรักที่"จริงใจ"มาแล้ว มันก็ต้องใช้เวลาอีกนาน กว่าจะเปลี่ยนให้ความรักที่จริงใจอันนั้น กลายเป็นความรักที่"จริงจัง "

ส่วนการ "ไขว่คว้า" เพื่อให้ได้มาซึ่งความรักน่ะเหรอ จริงอยู่ อาจจะได้ผล เราอาจจะได้มาครอบครอง แต่จะแน่ใจได้ยังไงว่าสิ่งที่เราได้มา คือ "ความรัก" กล้าพูดได้เต็มปากรึเปล่าว่าตัวเอง "มีความรัก" คนที่อยู่ข้างๆเรา เค๊าอาจจะอยู่ด้วย เพราะสงสาร หลีกไม่ได้ หรืออยู่เพื่อผลประโยชน์บางอย่างที่สามารถหาได้จากเรา ส่วนไอ้คนที่ไขว่คว้ามาได้นั้น ถามหน่อยเหอะ จะอยู่ได้อย่างมีความสุขรึเปล่า ถึงจะแสดงออกว่ามีความสุขที่ได้มีความรัก แต่เชื่อสิ ลึกๆในใจมันก็ต้องไม่มั่นใจกับความรักจอมปลอมที่ได้มาหรอก และไม่นาน "ความรักจอมปลอม" ก็จะจากไป แล้วก็ต้องไขว่คว่าหาความรักครั้งใหม่เรื่อยๆไป เป็นวงกลมที่ไม่จบไม่สิ้น น่าสมเพช!!!

พูดถึง "วงกลม" ก็เปรียบได้กับคนที่ที่ไขว่คว้าหาความรักน่ะแหละ กลมๆ กลิ้งๆ ไปเรื่อยๆ ไปเจอใครก็พิงตัวเองเอาไว้ พอวันนึงเค๊าจากไป ก็กลิ้งไปหาคนอื่นๆ ยิ่งถ้าดันไปเจอทางลาด ก็ซวยไป มึงจะหยุดตัวเองไม่ได้ กลิ้งๆๆๆๆๆๆ จนไปปะทะกับอะไรซักอย่าง เจ็บตัวเปล่าๆ

ทำไมไม่คิดจะทำตัวเองให้เป็น "สี่เหลี่ยม" ที่อยู่ได้ด้วยตัวเองอย่างมั่นคง ไม่ว่าจะมีใครมาอยู่ข้างๆหรือไม่ก็ตาม "สี่เหลี่ยม" ก็ยังอยู่ที่เดิม ยังเป็นเหมือนเดิม ออกจะสบายดี ไม่ต้องออกเดินทางไปหาความรัก ถ้าความรักอยากมา...ก็มาดิ แต่ถ้าอยากไป...ก็ไปเหอะ เรื่องของมึง ha ha ha แต่ถ้าวันไหนสี่เหลี่ยมดันไปเจอทางลาด อย่างน้อยมันก็ไม่ถลาไปเร็วเหมือนวงกลมหรอกว่ะ สี่เหลี่ยมอย่างกูอ่ะ "มีเบรค" เค๊าเรียกว่า "สติ" เอาไว้เตือนตัวเองไม่ให้หน้ามืด วิ่งเอาหัวใจไปผูกไว้กะปลายตีนคนอื่น

ถ้าเราไม่คิดที่จะอยู่ได้ด้วยตัวของเราเอง ใครมันจะอยากมาอยู่กับเรา มันจะมองเราเป็น "ภาระ" เปล่าๆ

เมื่อก่อนกูก็เป็น "วงกลม" น่ะแหละ แต่ตอนนี้กูเป็น "สี่เหลี่ยม" ละ เดี๋ยวนี้เขาพัฒนาแล้ววว

ถ้าถามว่า "เหงามั๊ย" มันก็มีบ้างแหละ

แหม! เดินคนเดียว นอนคนเดียว อยู่คนเดียว กูไม่ได้คุยกะเงากูได้นี่ จะได้ไม่เหงา

แต่ก็ไม่ได้เหงาถึงขนาดที่จะโยนศักดิ๋ศรีของตัวเองทิ้ง แล้วไปวิ่งตามอ้อนวอนให้คนอื่นมายืนอยู่ข้างๆ

ไม่เอาอ่ะ ทุเรศตัวเองตายห่า ว่ามะ!!!

ส่วนมึงง่ะ หัดยิ้มกับท้องฟ้า มองตากับสายลมซะมั่งเหอะ

หาอะไรอย่างอื่นมาทำมั่ง แก้ฟุ้งร่าน เอ๊ย ฟุ้งซ่าน จะได้ไม่เหงา รู้ป่ะ!!