ครั้งแรกที่เห็นคุณก็ตกหลุมรักไปหมดใจ หลงรักในรอยยิ้มที่สดใสของคุณ หลงรักเสียงหัวเราะที่ร่าเริงของคุณ แต่เพราะความที่ไม่ใช่คนที่เปิดใจและบ้าบิ่น เลยไม่เคยแสดงออกให้คุณหรือแม้แต่คนอื่นๆ รู้ นานๆ ครั้ง ถึงจะเข้าไปพูดคุยทักทายกับคุณบ้าง แต่ก็เป็นเพียงบทสนทนาสั้นๆ ไม่ใช่ไม่อยากคุย แต่ว่ามันนึกคำพูดไม่ออก ถ้าตอนนั้นคุณสังเกตหรือใส่ใจแม้เพียงน้อยนิด คุณจะรู้ตัวว่า ผมแอบมองคุณอยู่เสมอๆ

คุณมาฝึกงานแค่ไม่กี่เดือน แต่กว่าผมจะได้คุยกับคุณอย่างสนิทสนม ก็กินเวลาไป เกือบ 2 เดือน ยังจำความรู้สึกตื้นตันในครั้งแรกที่คุณตอบกลับ Msg มา หลังจากผมส่งหาคุณไปไม่ถึง 1 นาที ได้ดี ถึงจะเป็นแค่ประโยคสั้นๆ “Goodnight Krub” แต่มันก็เติมเต็มความสุขในหัวใจของผมได้เป็นอย่างดี

วันนึงคุณขอให้ผมช่วยหาโหลดเพลงให้ รู้มั๊ยว่าเพลงที่คุณอยากได้น่ะ มันหายากมากๆ ผมใช้เวลาเกือบครึ่งคืน เพื่อหาเพลงนั้นให้คุณ กว่าจะได้นอนก็ตี 3 กว่า ๆ แต่ก็มีความสุขเพราะรู้ว่า พรุ่งนี้...มีเรื่องให้คุยกับคุณมากขึ้นอีก 1 เรื่อง

รอยยิ้มของคุณตอนที่ผมให้เพลงกับคุณไป ยังติดตามาจนถึงวินาทีนี้

ผมแกล้งบอกคุณว่า “หาเพลงให้แล้ว คุณติดหนี้ผมอยู่นะ ต้องให้ผมจับมือคุณครั้งนึง”

คุณยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร

จนถึงวันงาน party ของบริษัท ทั้งบ่ายวันนั้น ผมรู้สึกว่าคุณคอยมองตามผมตลอดเวลา เพราะทุกครั้งที่ผมหันไปมองคุณ เราจะได้สบตากัน กว่าจะเลิกงานก็ 5 ทุ่มกว่า ผมเมื่อยขาจนต้องนั่งลงกับพื้น คุณเดินเข้ามาทักทาย ถามว่าเหนื่อยมั๊ย และยื่นมือมาให้ผมจับเพื่อดึงตัวเองขึ้น ก่อนจะปล่อยมือพร้อมกับพูดว่า “ที่ค้างไว้ หายกันแล้วนะ” และเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ทิ้งไว้ให้ผม

นับจากนั้นไม่นาน ผมก็รวมรวมความกล้า บอกคุณไปตรงๆ “ผมชอบคุณนะ อยากคบเป็นแฟน ได้มั๊ย”

คุณไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ตอบรับ “ผมยังไม่อยากมีแฟนตอนนี้”

“แล้วผมจีบคุณได้มั๊ย?” ผมถามต่อ

แค่คำตอบสั้นว่า “ได้สิ” ของคุณ แค่นั้นมันก็ทำให้ผมขอบคุณคุณเหลือเกินแล้ว

มีอยู่วันนึงผมไปทานก๋วยเตี๋ยวกับพี่ที่ออฟฟิศ กำลังจะทานหมดอยู่แล้วแหละ คุณก็โทรมา บอกว่าจะตามมาทานด้วย “ทานอิ่มรึยัง ตามลงไปทานด้วยคนได้มั๊ย”

ผมตอบคุณไปว่า “เพิ่งมาถึง ยังไม่ได้ทานเลย รีบลงมาสิ จะรอ”

พอวางสาย ผมก็หันไปบอกป้าคนขายทันที

“ป้าๆ เก็บตังค์ชามนี้ไปเลย เก็บชามไปด้วยนะ แล้วก็เอาแบบนี้อีกชามนึง”

สรุปว่าวันนั้นผมทานก๋วยเตี๋ยวไป 2 ชาม จุกแทบตาย แต่ก็มีความสุข เพราะได้ทานพร้อมกับคุณ

ไม่นานคุณก็ฝึกงานจบ ผมใจหาย กลัวจะได้เจอคุณน้อยลง แต่คุณก็ให้สัญญาว่า ยังไงเราสองคนต้องได้เจอกันอีกแน่นอน และคุณก็ไม่ผิดสัญญา จากนั้นเราสองคนก็ไปทานข้าวด้วยกัน ดูหนังด้วยกันเป็นประจำ ทุกสิ่งที่คุณทำ มันยิ่งทำให้ใจผมถลำลงไปในความรักที่มีต่อคุณมากขึ้น มากจนไม่อาจจะหันหลังกลับ

ครั้งนึง ตอนที่ผมไปเที่ยวกับเพื่อน พอเริ่มกรึ่มๆ ได้ที่ ความคิดถึงที่มีต่อคุณมันก็ล้นออกมา จนต้องส่ง Msg ไปหาคุณ “Drinking with my friend. So drunk la karb. Miss u so much. Do u miss me?”

เหมือนเคย คุณตอบกลับมาทันที “I’m at Khao San. I really miss u. Take care urself, anyway.” ไม่รู้เหมือนกันว่าความคิดถึงที่คุณมีต่อผม จะเป็นแบบเดียวกับที่ผมคิดถึงคุณรึเปล่า แต่ผมก็ดีใจ

หลังจากที่คิดทบทวนอยู่หลายวัน ผมก็ถามคำถามเดิมกับคุณเป็นครั้งที่ 2

“รักนะ ตกลงจะคบกันแบบไหน ให้ผมเป็นเพื่อน หรือคนรัก ครึ่งๆกลางๆ แบบนี้ผมวางตัวไม่ถูก”

คุณเงียบไปสักพัก ก่อนจะตอบว่า

“ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ก็ดีอยู่แล้ว”

ประโยคสั้นๆ เพียงประโยคเดียว มันก็ปิดทุกคำถามที่ผมมีในใจไปจนหมด

ผมไม่รู้ว่าคำตอบของคุณซ่อนอะไรไว้ลึกๆ

คุณยังไม่อยากมีใคร

คุณไม่มีใจให้ผม

หรือ

คุณพยายามรักษาน้ำใจผม

ผมไม่รู้หรอก

ผมรู้แค่ว่า...ความสัมพันธ์ของเรามันสุดทางแล้ว ไม่มีทางเดินไปได้มากกว่าคำว่า “เพื่อน”

ถ้าถามว่าผม “เสียใจ” มั๊ย?

ผมไม่เสียใจ

เพียงแต่มัน “เศร้าใจ” ที่ “ความรัก” ของผมเดินทางไปไม่ถึง “ความรัก” ของคุณ

แต่ถึงจะไม่มีโอกาสได้ยืนเคียงข้างคุณในฐานะ “คนรัก”

ผมก็ดีใจ ที่ชีวิตนี้ได้ยืนมองคุณห่างๆ ในฐานะ “เพื่อน” ที่จะหวังดีกับคุณตลอดไป

ขอบคุณโชคชะตา ที่พาคุณเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของผม

ขอบคุณจริงๆ

Purezila